olmak.

bugün vurdular beni..
hissetmedim...
içimden söylemiştim oysa ki herşeyi..
duymuşlar..
bu ilk vuruluşum değil..
kendimi yeniliyorum, kendi içimde..
den den işareti koysam altıma..
günü kurtarır mıyım acaba?
vururlarken ne mi oldu?
gülümsedim..
belki tek farkı buydu, önceki vurulmalarımdan..
yaralarımı olduğu gibi bıraktım..
gülümsedim..
eşgali belliydi vuranın;
sertti hayat..
vurmadan önce
tırnaklarını hafifçe geçiriyordu tenime..
usulca kayarak,
yer yer kanayan yaralar açıyordu..
ve ben gülümsüyordum..
dokunduğu her yeri kaplıyordu sanki..
yavaş yavaş ele geçirirken beni
ben hayat oluyordum..
yeşilleniyordum..
kararıyordum şimşekler çakarak..
her acı ben oluyordum..
her sevinç ağzımdan taşıyordu..
gülümsüyordum..
masmaviydim..
kuşlar uçuyordu göğümde..
kuşlar göçüyordu üşüdüğümde..
gözlerimde yaş yağmur..
sessiz fırtınalar taşıyordum..
nehirler kadardım...
su kadar..
aşk gibi...
su gibi..
aldığım her rengi veriyordum..
ele geçirdiğinde beni,
hayat oluyordum..
ya kendime çok yaklaşıyordum
ya çok uzaklaşıyordum..
oluyordum..
gülümsüyordum.