2009-05-15 19:20:08 - ..

Yazan: isimsiz
ne güzel

bense ne kadar mutsuzum..evliyim, iki çocuğum var.kocamı aldattım. mutsuzum. çekip gidemiyorum. korkuyorum. ebeveynlerimden uzağım bazı huzursuzluklardan dolayı bundan da memnunum derken. kardeşlerden biri şehrime taşınıyor. ilk kez bu kadar biraradayız. hep fedakarlık eden tarafım. bunaldım. karı koca kafayı nazara takmışlar. yakınlarındaki yakınları olarak yaşadıklarından neredeyse bi tek ben haberdar olduğum için benim nazarımın değdiğine/değeceğine dair tuhaf saplantıları var. bu yüzden asla samimi ve gerçek değiller. çok sıkıldım. diğer kardeşlere göre durumum daha iyi. herkesin kaynana, geçim yurtdışında olma vs.gibi sebepleri var. babamın damarlarından biri tıkanmış. karı koca çalıştıkları için abimler babamı getirip benim bakmamı istiyorlar. ben uğraşıcam ki benim babamla hiç bir muhabbetim yok. beni dünyaya getirdiği için kızgınlığım bile var. ondan aldığım genetik miras yüzünden nefret bile ettiğimi söyleyebilirim ama birileri benim babama bakmam için daha doğrusu görünüşteki rahatlığıma güvenip biraz da bunu bozmak için babamı şehrime, evime getirmeye çalışıyor. zaten kocamı aldatmışım bir de ailem gelsin babam gelsin onlra bak hastane masraflarını karşıla yedir içir denir mi? susmak zorunda kalıyorum..çok boktan bir durumdayım. mutlu yıllar demiş miydim sahi...
Bağlanti :: ::