aş(ı)k olmak.

ağzımın kenarındaydı aşk..

her söylediğimde dişlerimin arasından süzülüyor,

dudaklarımı acıtarak çıkıyordu..

çıktıktan sonra

karşıdan bakıyordu bana..

gülümseyerek;

“ben korkakların işi değilim” diyordu..

“duraksamadığın an varım ben..bir an durursan..sadece bir an durur düşünürsen ne olacak diye…durma, defol git…hesabın kitabın işi olamaz benimle..”

Tutmak istiyordum..hiç söylememiş gibi yine ağzımın içine tıkmak…

Konuşmadığı zaman, güzeldi..

Konuştuğunda, kendimi görüyor korkuyordum..

Ahh acımasızca biliyordu bunu..

Korktuğumu.

Ama çıkmıştı bir kere

Ölene kadar ben aşktan; susmayacaktı.

Içime işleyerek baktı bana…tüm ihtişamıyla, dokunduğu bir çiçeğin zarafetiyle, bir bekleyenin gözlerine verdiği ümitle,  tüm özlemlerin sebebi benim dercesine,  ayağa kalktı önümde….bir an durdu herşey..sanki tüm yaşam oydu..ve yaşam tüm enerjisini tam da burada ondan alıyordu…su gibiydi aşk; aldığı her rengi veriyordu…

Ve söyledi;

“beni istiyorsun biliyorum….ben ol o zaman..”

 Sustu.

Anladım. (ağlıyordum)